დერბის ღამე: როგორ გაიბორდოსფერა ქალაქი

შაბათ საღამოს ექვს საათზე რუსთაველის გამზირი ქუჩად აღარ ჩანდა, მდინარე იყო. ათასობით გულშემატკივარი, ბორდოსფერი შარფებითა და სახლში ნაკერი დროშებით, გაზაფხულის უდიდეს ღამეს ლაინაპერ არენისკენ მიემართებოდა. სამი საათის შემდეგ მათგან 18 400 ჯერ კიდევ მღეროდა.

მსვლელობა

მსვლელობა ოპერასთან დაიწყო, სადაც 17:30-ზე „ბორდოს კედლის" გულშემატკივრები შეიკრიბნენ. სტადიონის კარიბჭესთან მისვლისას კოლონა უკვე ერთი კილომეტრის სიგრძის იყო, წინ კი ქარხნის პენსიონერი მუშებისგან შემდგარი სპილენძის ორკესტრი მიუძღოდა, რომელიც 1994 წლიდან ყველა დერბიზე უკრავს. გამზირზე მაღაზიებმა ვიტრინებში შარფები გამოკიდეს. მეტროსთან ახლოს მდებარე საცხობმა ბორდოსფერი გლაზურით დაფარული ორცხობილები უფასოდ დაურიგა.

ტიფო

არენის შიგნით ჩრდილოეთ ტრიბუნამ კლუბის ისტორიაში ყველაზე დიდი ტიფო გაშალა: 90-მეტრიანი ბანერი, რომელზეც 1948 წლის დამფუძნებლები ბურთით სტამბის ეზოში მიდიან. 200-ზე მეტმა მოხალისემ მის დასახატად დიდუბეში გაქირავებულ საწყობში ექვსი შაბათ-კვირა გაატარა.

არ გვინდოდა მოთამაშის ჩვენება. გვინდოდა გვეჩვენებინა, საიდან მოვდივართ. როცა გაიშალა და მთელი სტადიონი ერთი წამით გაჩუმდა, ავტირდი.

ღამე ციფრებში

• 18 400 მაყურებელი, ზედიზედ მეოთხე სრული ანშლაგი საშინაო მატჩზე
• 90 მეტრი: ტიფოს სიგანე, რომელიც 40 წამში გაიშალა
• 112 დეციბელი გახსნის გოლის მომენტში
• საოჯახო ზონაში 1 200 ბავშვი

ქალაქი ერთად

მოთამაშეებს დარჩა არა ხმაური, არამედ ის, რაც მას მოჰყვა. გულშემატკივრები საბოლოო სასტვენის შემდეგაც დიდხანს რჩებოდნენ ტრიბუნებზე და ჩაქრობილ პროჟექტორებში კლუბის ჰიმნს მღეროდნენ. გარეთ ტაქსისტები შარფიან მგზავრებს ფულს არ ართმევდნენ, მეტრომ კი შუაღამისას დამატებითი მატარებელი გაუშვა.

კაპიტანმა გიორგი მაისურაძემ ყველაფერი ერთ წინადადებაში ჩაატია: „ჩვენ ოთხმოცდაათი წუთი ვითამაშეთ, ისინი კი მთელი კვირა თამაშობდნენ. გმადლობთ." საღამოს ფოტოები ფოტოგალერეაშია.